Geschichten un Gedichte von uns’ Schriewer Wolfgang Sieck

Wenn de Kees dreemol dreiht ward  

 Wi wohnen up ein lütt Dörp, fief Kilometer bet nah Rostock. Tau'n Inköpen möten wi in de Stadt führen.

Früher geew dat up't Dörp een lütt Konsum, öwer na de Wende un bi de Marktwirtschaft müßt sik allens räken, un räken deed sik de Dörpkonsum nich, also wür hei tomakt. De iersten Johre keem noch een lütt ambulante Verkopsladen von een Schlachter un een anner Auto mit Läbensmittel. An disse Wagens kemen de Inwahners tausamen, un dor wür väl vertellt. Hochdütsch, Plattdütsch un öwer anner Lüüd. Nah denn Inkop wüst jedein öwer de Dörpgeschichten bescheit.

Öwer de Wagens hemm sik mit de Tied woll ok nich räkend un bleben weg. Nu möt allens in de Stadt inköfft warden. Mierstendeils up einen Grotmarkt orrer „Diskaunter“ woans dat hüt nömt ward.

Up denn Kökendisch liggt een lütt Notizblock, wo allens upschräben ward, wat in de Woch toend geiht, orrer wat womöglich wägen Besök orrer Festivität brukt ward. 20 Positionen sünd dorbi kein Seltenheit.

Toierst ward dat köfft, wat dat ok bi Aldi orrer Netto giwt. De Woren, de dor nich anbaden warden, orrer wo wi ein anner Qualität hebben wulln, halen wi bi Globus orrer Marktkoop. Bi disse Ladens hew ik de Worenöwersicht all in denn Kopp, un sortier mi de Woren up denn Zettel all vörher genau nah denn Kurs dörch de Regaltüschen.

Wenn ik allein inköpen dau, bün ik fix dormit farig. Dat duert kein halwig Stunn, un de Zettel is awarbeit'.

Ganz anners süht de Sak öwer ut, wenn ik mit mien Fruh tausamen inköpen führ. Bi Melk, Botter, Koffi un Öl mach dat je noch angahn. Öwer bi all de annern Woren bruk ik väl Gedür, üm nich miehrere Male uttorasten. Dor ward de Kees nahmen, wedder henstellt. Een anner Kees utsöcht, läst, ok wedder in't Regal stellt. Denn de drütte, de hett de richtigen Fettperzente un landet in de Korw. Een lütt End wierer steiht ok Kees, von een anner Firma. De ward nu ok ierst eins beögt, dat Lüttgedruckte genau baukstabeert, vör gaut befunnen. Nu dörf ik denn iersten Kees wedder ut denn Korw halen un in dat Regal insortieren. Besonners vör de Köhlregale, wo dat mit de Tied bannig kolt an de Been ward, möt ik mi dull tausamenriten. Öwer so orrer so ähnlich spält sik dat ok bi de Konserven, Fleeschprodukte, Tee orrer Backworen aw. Ankiken dörf ik mine Fruh in disse Situation an leiwsten nich, denn sei kann in mien Zifferblatt de Stimmung akkerat awläsen. Gaut uttohollen is dat, wenn wi taufällig denn Reklamedag drapen. Denn ward öwerall probiert, ne niege Koffisurt, ne gaude Keessurt orrer Mettwurst, niege Suppenterrine, een niege Joghurt, Rotspon, ne niege Pralinensurt un noch mier. Wenn wi an dissen Dach dörch de Kophall dörch sünd, bün ik satt. An so einen Dag kam ik gaut mit de Inkopstrategie von mien Fruh taurecht. Künn dat nich alle Daag so sien?

Dat wier ‘ne dulle Badesaison

Wat sick twei Strandkörw tau verteilen hemm.
De Bad‘saison is al lang to End, un de Harwst hett Intog hollen. Aanten, Möwen‚ Rallen un anner Fedderveih hemm sick denn Strand wedder to eegen makt. De miersten Strandkörw sünd ünner Dack un Fack. Blot twei von disse rot-blagen Unnosel sünd öwerbläben un stahn verlaten bi dit rusige Wärer dicht tausamen, as wulln se sick gägensiedig bi Wind un Rägen bistahn. „Ja, Ja,“ süfst de ein,  wat wier dat doch för eine schöne Tied dissen Sommer. An leiwsten harr ick noch ein Saison dörchmakt. Mien Maat wier blot dreimal hier, hett Schlott un Gitter nahseihn, un is, wiel em dat to kolt wier, wedder nah Hus führt.“„Dor hest du Glück hadd“, meinte de anner Korw, ick harr alle vierteihn Dag niege -Inquartierung un dorbi allerhand uttohollen.“

Toierst kemen twei olle Lüüd, de wieren man ruhig un sinnig. Harr de Olsch nich so an de nägentig Kilo up de Waag bröcht, wieren disse Daag dat reine Vergnögen wäst. De Schruben von miene Krüzgelenke wiern ünner de Wucht von ehren Hinnelsten all bannig awbögt, doch de richtige Anstorm süll noch kamen. Ein junget Poor  mit dree Gören hett mi dunn so toricht, as du mi hüt sühst. De meisten Lüd wieren noch bi‘t Fröhstück, dor kemen de drei Labanzen all antaast un wrangelten up mi rümmer, dat mi Hüren un Seihn vergüng. Gliek an‘n iersten Dag wier de ein Fautstütz awbraken. De gröttste von de Drei hett se denn ganz ruträten un dat Holt bi‘t Burgenbugen ingrawt. Stünn de Sünn an‘n Häben‚ wiern ok de Öllern dor. Nu müßten de Gören rut, un ick kreg miene ierste Ölung.  Nich,dat se mi de Scharniere ölte‚ wat woll säker nörig west wier – nee,  se schmerten mit ehren inbalsamierten Liew jeden Dag mienen Antog , so dat Ölplacken an Ölplacken wier un dat Koppend all utsehg, as de polynesischen Inseln. Wier de Dag to End gahn , un harr ick mi an‘n Abend bäten wat verhalt, kemen de Öllern wedder antostiegen. Ditmal allein. Den‘n leiwen Dag harrn de beiden still un in Fräden bi mi lägen, öwer nu wieren sei quitschfidel. Ok ehr kem nu dat Rangeln un Schaukeln an, un bi jeden Lichtstrahl von den‘n Lüchttorm, de uns striepen ded, blinkten de witten Stellen up ehren Liew, de an‘n Dag kein Sünn awkrägen harrn. Ick heww mi bannig schaniert un wüßt gor nich‚ wo ick henkieken süll. Kiek mi an‚ seih ick ut ‚as wenn ick dat noch ‘ne Saison mak?  Nee, ick heww naug. Mi möten de Kollegen von de Kurverwaltung ierst total  upmöbeln. Ob ick denn woll den Anstorm in‘t nächste Johr öwerstahn dau?

Dat Frühjohr is dor

Ihre wi uns recht besunnen,
bläuht all gääl de Winterling
Grön ward lüchten Fell un Wischen,
ludhals fleuten Meis un Fink.

Spazierengahn in de Natur
deit sick hüt för jedein lohnen.
Ellernbrauk un Bäukenholt
stahn all vull mit Annemonen.

Primeln bläuden gääl un bunt,
Blaagstiern - bald ok Hyazinth.         
An Kirsch un Fleeder dicke Knuppens,
Schneiglock weigt sick sacht in’n Wind.

In de lütten Vördergordens
pusselt männigein herüm,
lüchten Tulp, Narziß un Krokus
in de laue Frühjohrssünn

Ok de Minschen daun sick ännern,
stripen af de gräsig Schnut.
Un statt Quengelköpp un Gnurrers,
kiehrn’s de besten Sieden rut.

Fix vergäten is de Winter.
De Fru kramt in dat Kleederschapp.
Se putzt sick rut un wiest de Mannslüüd:
„Kiek her, dat giwwt ok süß noch wat!“